Zlot Juggalo.
Trwający tydzień festiwal muzyczny
dla fanów kapeli Insane Clown Posse.
To coś w rodzaju wiejskiego jarmarku,
na którym potencjalnie można zarobić nożem.
A to ja. Jestem wiceprezesem funduszu hedgingowego w New Jersey.
Lubię Beyoncé i pinot noir.
Nie należę do tego świata. Mój świat to salonik dla VIP-ów na lotnisku JFK.
Zatem jak się tu znalazłam?
Dlaczego jestem w butach z odkrytymi palcami na tym koszmarnym festiwalu?
Bo choć raz chciałam zrobić coś miłego.
TYDZIEŃ WCZEŚNIEJ
Kate? Mogłabym dzisiaj wyjść trochę wcześniej?
Mój brat dzisiaj wprowadza się do mnie. Chciałabym mu pomóc.
- Ile ma lat? - Czterdzieści pięć.
I zgodziłaś się, by znów z tobą zamieszkał?
Mam dziś sporo roboty. Będziesz mi potrzebna.
Dobrze. Jakby co, jestem na końcu korytarza.
Szykuję tort dla Sarah jako przyszłej mamy.
- Jest tort? - Tak. Piękny.
Nie będzie mnie przez dwa miesiące.
Potem zamieszka z nami niania.
I wrócę. Początkowo na pół etatu.
DLA PRZYSZŁEJ MAMY
To powinno zgrać się w czasie z otwarciem konta Parsonów.
Pomyślałam, że może przygotujecie
- dokumenty, które... - Nie martw się tym.
Odebrałam ci ich sprawę.
Co?
Już jej nie prowadzisz.
- Dlaczego? - Za chwilę urodzisz,
więc to nie ma sensu. Pewnie w ogóle nie wrócisz.
Wrócę. Nie możesz mnie zwolnić. To bezprawne.
Nie zwalniam. Mówię tylko, że jesteś w ciąży wysokiego ryzyka.
- Jest uznawana za geriatryczną... - Nikt cię tu nie zapraszał.
To firmowe przyjęcie.
Mogę tu być.
Ona jest okropna.
Od Carvela? Naprawdę smaczny tort.
Bardzo smaczny.
Przepraszam, Kate. Chciałabym się przedstawić.
Myślisz, że zachowałam się podle?
Nie wiem.
Ale czytałam artykuł o mowie ciała.
Podobno większą przychylność grupy można zyskać
zwracając się do niej z otwartą postawą. W ten sposób:
A ty to kto?
Erin Flemmings. Nowy analityk finansowy.
Osiągnęłaś stanowisko wiceprezesa w imponującym tempie.
Jak to zrobiłaś?
Non stop urabiając się po łokcie.
Rozumiem.
Poza tym facet nade mną musiał wziąć wolne,
bo jego dzieciak pastwił się nad psami z okolicy.
Danowi było przykro, ale mnie wyszło na dobre.
To on.
Skup się na pracy. Nie jesteś tu, by zawierać przyjaźnie
czy świętować czyjeś urodziny, choć nie powstrzymasz innych
i będą to robić.
I za wszelką cenę nie zachodź w ciążę.
- Jak trzeba, używaj dwóch prezerwatyw. - Lepiej nie.
Dwie są mniej skuteczne niż jedna.
Nieważne.
Decydując się na dziecko, Sarah zrezygnowała na własne życzenie.
To koniec jej kariery. Nawet jeśli jeszcze o tym nie wie.
- Hej, śliczna. - Pieprz się, Kate.
No tak.
To wszystko. Powodzenia.
Kate, sprawę Blackburna przeniesiono
na przyszły tydzień. Powiadomić Dana?
Nie. Sama ją prowadzę. On musi się zająć dzieckiem.
- Dzwonił twój brat. - Powiedz mu, że oddzwonię.
Mówił, że czeka na to
od dwóch tygodni. Musi porozmawiać.
Dobrze. Połącz mnie.
Właściwie prosił, żebyś do niego przyjechała.
Mam ci przekazać, że to ważne.
- Dobrze. Znajdź mi jego adres. - Nie znasz go?
Nie, Barb, bo on ze mną nie mieszka.
UWIERZ
I co tam? Rozwodzicie się z Cheryl?
Nic nie mówiłam, ale czułam, że tak będzie.
Nie. Między nami wszystko dobrze.
To dobrze.
- Chcemy, żebyś popilnowała Maddie. - Kogo?
Maddie. Swojej bratanicy.
Chętnie, ale jestem bardzo zajęta.
Przechodzimy trudny okres, Kate.
Mama Cheryl jest chora.
Jedziemy dzisiaj do Red Bank zabrać ją do hospicjum.
Przykro mi.
- To coś poważnego? - Tak. To hospicjum.
Miejsce dla umierających ludzi.
Cheryl jest załamana. Więc jak, pomożesz nam?
Wszystkich już prosiliśmy.
Wrócimy jutro wieczorem.
A tata?
Wiesz, że tata nie może.
Joe, nie wrzucaj ręczników do kosza,
- bo tęchną. - Przepraszam.
Niech zgadnę. Jest zajęta.
- Cześć, Cheryl. - Cześć.
Przykro mi z powodu mamy.
To... Dziękuję. Spodziewaliśmy się tego, więc...
Proszę cię, Kate. To tylko jedna noc.
Nie.
To numery naszych komórek, a to adres hotelu,
w którym się zatrzymamy.
W piątek ma imprezę taneczną, więc gdybyś mogła, idź z nią
kupić jakąś sukienkę.
Do 60 dolarów. Oddamy ci.
Tych rzeczy z listy nie może jeść, więc...
Jest na nie uczulona?
Nie, wrażliwa.
Może umrzeć?
Może ja pojadę?
- Sama. - Nie. Kate sobie poradzi, prawda?
Ja...
Nie wiem, co to znaczy. Musisz powiedzieć tak lub nie.
Tak. Zajmę się...
- Maddie. - Mad... Maddie. Przepraszam.
- Przepraszam. - Super.
O 18.00 trzeba ja odebrać z lekcji baletu.
Dzisiaj?
Moje mieszkanie nie jest przystosowane dla dziecka. To nowoczesne...
Liczyliśmy, że zostaniesz tutaj,
blisko szkoły Maddie.
Mam się tu wprowadzić?
O, mój Boże! Nie możesz tu zostać przez jedną noc?
Moja mama nigdy nie wróci do swojego domu.
OK. Masz nasze numery.
Gdyby co, dzwoń. Dasz radę.
W lodówce masz dodatki do fajity.
NEW JERSEY STAN OGRODÓW
Hej. Przepraszam.
Nie może pani tak robić.
Wcześniej, wyjeżdżając, zostawiła pani otwarty garaż,
a tu po okolicy kręci się mnóstwo dzieci...
To może spaść i... Wie pani.
To śmiertelna pułapka. W przyszłości lepiej zamykać.
- OK. - To ruchliwa ulica
i wszyscy szybko jeżdżą, więc nawzajem pilnujemy swoich dzieci.
No, tak. Jestem Jill. Mieszkam obok.
Od jakichś czterech lat.
Jeśli chodzi o tutejsze szkoły, są super.
Parę miast dalej i jest już trzeci świat.
Ale tutaj – super. A to najważniejsze.
Jeśli zostaje pani dłużej,
kilka mam w środę organizuje składkową imprezę.
- Nic specjalnego. Wino, potrawka. - Cholera.
OK.
KARATE - BALET - FRYZJER
Cholera.
Zamknięte?
OK.
Maddie?
Jestem twoją ciotką. Jestem Kate.
Wiem.
Co ćwiczysz?
Karate.
Idziemy.
- Do widzenia, sensei. - Na razie, Maddie.
Przepraszam. Spóźniłam się i chyba przeszła tu z lekcji baletu.
Nie, przychodzi co wtorek.
Ma w sobie tyle zapału, że pozwalam jej ćwiczyć.
Dziękuję. Do widzenia.
Ma pani chwilę? Może wypełni pani formularz,
żeby mogła ćwiczyć w kimonie?
- Ja nie jestem jej mamą. - Nie szkodzi. To zajmie moment.
Naprawdę nie chcę.
Lubisz kurczaka z pomidorami.
Posłuchaj, mam w pracy mnóstwo roboty.
Jeśli dasz mi spokój i pozwolisz zająć się swoimi sprawami,
ja pozwolę ci zająć się swoimi, cokolwiek nimi jest.
- Ćwiczenie kopnięć do tyłu. - Jasne.
Czyli co? Nie cierpisz baletu, ale mama każe ci chodzić?
Mama każe mi chodzić, a ja nie chcę.
Właśnie to powiedziałam.
Mówią, że powinnam mieć więcej koleżanek, że się nie staram...
Wiem. W gimnazjum jest najgorzej.
Też go nie znosiłaś?
Ja... byłam dziwnym dzieckiem.
Ale potem to się zmieniło i teraz jest dobrze?
Tego bym nie powiedziała. Nadal nie odnajduję się w grupie.
Głośno mówię to, co inni myślą, ale potem
zawsze ktoś pyta: „Po co to powiedziałaś?”.
Zwykle się nienawidzę, ale i tak uważam,
że jestem lepsza od innych.
Pewnie czeka cię parę gównianych lat.
Ale dziecięce ofermy często wyrastają na ludzi sukcesu.
Sama rozumiesz.
W zespole cheerleaderek ustawiły mnie na dole piramidy
i wspinając się po mnie, muczą.
Co?
- Muczą jak krowa. - Wiem, co robi krowa.
Więcej tam nie pójdziesz.
- Serio? - Nie jesteś górą mięsa.
Miej odrobinę godności.
Zapanuj nad swoim życiem.
Do pełna, proszę. Dziękuję.
Dasz mi pieniądze na przekąskę?
Pochłonęłaś kurczaka z pomidorami.
Od poniedziałku do piątku muszę mieć coś na ząb.
Jem przekąski w szkole, po szkole,
przed telewizorem i gdy chcę coś przekąsić.
Muszę mieć jakąś przekąskę.
Dobrze.
Tylko pamiętaj o alergenach.
O czym?
Nieważne. Kup sobie, co chcesz.
Podoba mi się twój styl. Masz gastro?
- Co? - Bez urazy, maleńka.
Lubię laski, które ostro się zajadają. Ja jem żelki po całości.
Lubię żelki.
- Jak masz na imię? - Maddie.
- A ty? - Dennis.
Kumple mówią na mnie Baby Joker.
Fajnie.
Lubisz muzykę?
Tak.
Jaką?
Każdą. Ogólnie lubię muzykę.
Super. Chodzisz na koncerty?
Czasem.
Czyje?
- Nie pamiętam. - Spoko.
BLACKBURN PRZEŁOŻONY NA JUTRO RANO! DASZ RADĘ?
Cholera.
- Henry? - Victus przyjeżdża...
Cześć. Tak. Za godzinę prześlę ci gotowe slajdy.
Z tymi purpurowymi
wiąże się historia.
Jaka?
Zauważyłaś, że na jakiś czas je wycofano
i nigdzie nie można było ich dostać?
Napisałem do firmy, żeby wznowiła sprzedaż tych żelków.
Parę miesięcy później były w sklepach. Dzięki mnie.
Baby Joker do usług.
- Moja zasługa. - Pewnie też bym tak zrobiła.
Spojrzałem w przyszłość i pomyślałem:
„Pewnego dnia moje dzieci
nie będą mogły jeść tych żelków”.
To pomyślałem sobie, że... O, dziękuję.
Śmieszna sprawa. Jadę sobie i patrzę, a ciebie nie ma w aucie.
- Nie mów o tym mamie. - OK.
Cześć. Co tam?
Tylko sprawdzam, co się dzieje.
Siedzę nad prezentacją. Spotkanie przesunięto.
Pytam o Maddie. Co robi?
- Nie wiem. - Jak to?
- Gdzie jest? - Tutaj.
Tylko nie wiem, co robi.
Walczy z drzewami.
- Teraz udaje wilka. - Czyli się bawi.
Mogłaś powiedzieć, że się bawi, tak?
- Odebrałaś ją z baletu? - Tak. Przy okazji,
to strata pieniędzy.
Nie bądź wredna. Pozna tam przyjaciół.
Chyba wolałaby ich poznawać na karate.
Karate? Jej to nie kręci.
Karate jest dla chłopców.
Tak.
To niedorzeczne.
Kate, wybacz,
ale musisz z nią zostać trochę dłużej.
Cheryl, nie tak się umawialiśmy.
Rozumiem, ale mamy tu
o wiele więcej pracy, niż myśleliśmy.
Zostań z nią do końca tygodnia,
a my zabierzemy ją po imprezie?
Nie.
Naprawdę nie mamy innego wyjścia. Rozumiesz?
Chciałbym, żeby było inaczej.
Chciałbym pomachać magiczną różdżką żeby mamie się poprawiło,
ale nie mogę, OK?
Cheryl źle to wszystko znosi.
Błagamy cię.
Zostań z Maddie jeszcze parę dni.
My tu przenosimy pamiątki całego życia.
- Przestań. - Błagam cię.
- Już dobrze, Joe. Zostanę z nią. - Dziękuję, Kate.
Muszę kończyć.
Już dobrze. Zrób sobie przerwę.
Kochanie!
To moja mama.
Rodzice nie wrócą do piątku.
Dlatego proszę, żebyś zachowywała się odpowiedzialnie i profesjonalnie.
Rozumiemy się?
- Kate? - Co?
- Ja... - Wykrztuś to.
Mogę jutro po szkole kogoś zaprosić?
Ktoś miły czy jedna z tych sukowatych cheerleaderek?
To ktoś miły.
Dobra. Jak chcesz.
Dzięki. Jesteś fajna.
Dlaczego tak to jesz?
Lubię sól.
Proszę, zostaw mnie samą.
Maddie! Wstawaj! Musimy jechać!
OK. Dobrze.
Szybko.
No już!
OK.
Co ty wyprawiasz?!
Co ona robi?
Cześć.
Myślałam, że wyrażam się jasno,
kiedy mówiłam, że zamykamy drzwi do garaży.
- Już zamykam. - Pilot nie działa.
- To go napraw.
I poza tym jedź wolnej. Czas, byś zaczęła myśleć jak matka.
A ty włożyła spodnie,
bo widać ci cipę.
Miłego dnia.
- Pa. - To nie moja szkoła.
- Nie? - Moja jest dalej.
- No to musisz dojść na piechotę. - OK.
- Jestem spóźniona. - OK.
Bardzo mi się tu podoba.
Wszyscy są tacy mili.
Świetnie, że tak myślisz.
Cholera. Już są?
Panowie. Przepraszam za spóźnienie.
Ważne sprawy rodzinne.
Właściwie śmierć.
Śmierć. Ktoś właśnie umiera.
Możemy zadzwonić do tej osoby
i zganić ją za opóźnienie naszego spotkania.
Tego sobie panowie życzą?
Mam zadzwonić do niej i poprosić, żeby się uwinęła?
To dobrze. Zapraszam.
- Możemy? - Proszę.
Zostajesz na dłużej.
Zastanów się nad naprawieniem drzwi do garażu.
OK.
- Może. - Poza tym dzisiaj wywóz.
- Co? - Wywóz śmieci.
Możesz wystawić śmieci.
Gdzie?
Wyjedź kontenerem i postaw go przy ulicy.
OK?
Zrób to, bo inaczej przylezą szopy.
A one mają kleszcze.
A na boreliozę nie ma lekarstwa.
Maddie?
Co ty wyprawiasz?
To kolega, o którym ci mówiłam. Baby Joker.
Siema.
Co ty masz na twarzy?
To makijaż juggalo. BJ mi pokazał.
- Jesteśmy juggalo. - Idź to zmyć.
Idź to zmyć.
A twój kolega powinien iść do domu.
Nie może zostać na kolację?
Mama pewnie się o niego martwi.
Nie, pracuje na nocną zmianę w szpitalu.
Zwinąłem z pracy trochę taquitos.
Każda pora dobra, żeby coś opędzlować.
- Chcesz? - Tak.
Mam też ketchup.
Dobre. Smakowite po całości.
Właśnie tak. Dobre. Podoba mi się. No nie.
Zrobiła wąsy.
Baby Joker...
- mówisz, że jesteś żigolo. - Nie. Juggalo.
To oznacza fana zespołu Insane Clown Posse.
Chodzi o to, żeby nie oceniać.
- W głębi duszy każdy jest świrem. - Juggalo to rodzina.
- Rodzina świrów. - Mamy złą prasę,
bo niektórzy juggalo tłuką dzieciaki kluczami do rur,
podpalają szkoły i takie tam. Ale prawdziwi juggalo pomagają innym.
Chodzi o kodeks juggalo:
okazuj szacunek albo wypierdalaj.
Matula skończyła zmianę.
Pojadę po nią, żeby nie musiała jechać autobusem.
Ile za to?
- Ja zapłacę. - Dzięki.
- Nara, Maddie. - Cześć, BJ.
- Gdzie go poznałaś? - Na stacji.
Kiedy mnie zostawiłaś.
Nie sądzę, żeby to był odpowiedni kolega.
- Szukaj dalej. - Jesteś jak moja mama!
Chce, żebym miała koleżanki, chociaż wszystkie
mnie nie cierpią i wpisały mnie na gównianą listę.
Na co?
W mojej klasie powstała lista dziewczyn, które wyglądają i śmierdzą jak gówno.
Potem rozkleili ją po całej szkole.
GÓWNIANA LISTA
Jestem na drugim miejscu.
Dlaczego tu jest napisane „Maddie Beef”?
Raz puściłam bąka na WF-ie i Tim Pizzouli powiedział, że beefnęłam.
Przynajmniej nie jesteś na pierwszym miejscu.
Na pierwszym jest Tara Gavinski.
- No właśnie. - Ona ma porażenie mózgowe.
- Kto to napisał? - Dziewczyny ze szkoły. Nie znasz.
Jasne, że nie znam. Pokaż mi na zdjęciu.
Pokaż.
To Kylie Matthews.
- Mackenzie Cohen. - Dobra.
I Tamara Yushi.
Żadna z nich nie ma prawa nabijać się z kogokolwiek.
Ta z cyckami
pewnie myśli, że jest zajebista,
ale za parę lat będzie tłusta jak wieloryb.
A ta tutaj.
Przecież...
Ta tutaj ma zeza.
To jakieś paszczaki.
I wcale nie śmierdzisz.
Mogę sobie wziąć loda?
Pewnie.
Chciałabyś zmienić wygląd?
Nie, dzięki.
Jak to nie?
No nie, nie jestem zainteresowana.
- Zrobimy ci transformację. - Proszę, nie.
Będzie fajnie.
- Co to? - Samoopalacz.
- Nie chcę opalenizny. Siedzę w domu. - Zmienimy to.
Nie jedz tego.
Tylko usuniemy parę...
Parę zbłąkanych włosków.
- Niekoniecznie... - Już dobrze. Podziękujesz mi.
- No już. - OK.
Co ty robisz?
- Czemu się śmiejesz? - Tylko...
Kończymy to.
To mi się podoba.
To dezodorant.
- Kupiłaś to wszystko? - Tak.
Kiedy zaczęłam dobrze zarabiać,
pochłonął mnie konsumencki styl życia.
- To peleryna wojownika. - OK.
Dostałam ją na urodziny od Lorda Keitha w Medieval Times.
To moja kolekcja broni natury.
A to zabija demony.
Tak po prostu jest.
Albo jesz i masz ładną buzię,
albo masz jędrny tyłek, ale wyglądasz jak Strażnik Krypty.
Nie teraz, ale kiedyś będziesz musiała wybrać.
Twarz albo tyłek.
To mój profil randkowy.
Nie korzystam zbyt często.
Oto powód.
I jak?
Może nałożę więcej, żeby wyrównać.
- Nie, proszę. - Właź pod prysznic i szoruj.
Tyranom trzeba się postawić.
Oddać, bo inaczej nie dadzą ci spokoju.
Musisz się postawić.
Postaw się i załatw te zezowate suki.
Mogę rzucić na nie zaklęcie i zamienić je w wilki.
Może.
Ale jeśli chcesz zniknąć z gównianej listy,
musisz zarzucić magiczne sztuczki.
To moja pasja.
Cześć, Dan.
- Jak leci? - Dobrze. A co u ciebie?
Dobrze.
Co słychać...
u Lucasa?
Liama.
Wszystko OK.
Terapia pomogła?
Tak. Dziękuję, że pytasz.
Parę rodzin się wyprowadziło,
więc zrobiło się spokojniej. To pewna ulga.
To dobrze.
Tak.
Musicie odwiedzić wszystkie nowe rodziny
- wprowadzające się do waszej okolicy? - Jak to?
Kiedy ktoś w waszej sytuacji wprowadza się do nowego miejsca
musi chodzić po sąsiadach i się przedstawiać...
Mój syn nie jest przestępcą seksualnym.
To dobrze.
Dobrze.
Kate, mam te prognozy, o które prosiłaś.
Już idę. Dan, dobrze, że wszystko ci się układa.
Victus. Próbuję ich złowić od miesięcy.
Największa firma farmaceutyczna na Wschodnim Wybrzeżu.
- Kate? - Tak?
Dzwonią z gimnazjum. Chodzi o jakąś Maddie.
- Czego chcą? - Rozmawiać z tobą.
O czym?
Nie spytałam.
- Zapisz wiadomość. - OK.
Próbuję ich złapać od...
jakiegoś czasu, ale to w głównie alkoholicy w trakcie rozwodu,
więc są nieuchwytni.
Przepraszam. Muszę skoczyć do łazienki.
- Zaraz wracam. - OK.
Łącz mnie z tą szkołą.
Robi się. Na pierwszej.
Miałam od państwa telefon. O co chodzi?
Doszło do incydentu z udziałem Maddie. Może pani przyjechać?
Mogę o 20.00 albo 20.30.
Nie. Ktoś musi przyjechać teraz.
Mogę być o 13.00.
- Nic jej nie jest? - Dobrze. Do zobaczenia o pierwszej.
OK.
- Jestem. Przepraszam. - Spokojnie. Ze wszystkim się zgadzam.
- Musimy zrobić na nich wrażenie. - Tak.
Dlatego umówiłam nas na lunch z członkami zarządu.
- Kiedy? - Wczoraj.
Barb mówiła, że jesteś wolna.
- O której? - O pierwszej.
- Super. - Pomyślałam, że tak będzie najlepiej.
Nie za wcześnie, nie za późno. Nie będą się musieli krępować z piciem.
Mam nową koszulę. Podoba ci się? J.Crew.
- Kiedyś kupowałam w Old Navy... - Świetnie.
Ponoć mają tu holenderskie naleśniki.
- Co to takiego? - Nigdy pan ich nie jadł?
Jak można je opisać? Są miękkie i puszyste.
- Takie puchate naleśniki. - OK.
Można je jeść z dodatkami. Takimi jak
truskawki, jagody. Nie cierpię bananów.
Przepraszam. Muszę wyjść do toalety.
I na wierzchu posypać cukrem pudrem,
truskawkami, borówkami.
- Zaraz wracam. - Nie lubię bananów,
więc ja bym ich nie jadła, ale co kto lubi.
Po holendersku mówią na to chyba pannekoek albo „pannekoke”.
Nie znam tego języka.
Wszystko w porządku?
Nie. Najebałam się.
- Ojej. Poważnie? - Tak.
Poprosiłam kelnerkę, by mnie robiła colę z wodą.
Czytałam, że tak robią kobiety biznesu,
które nie chcą być bojkotowane przez pijących klientów.
- Sprytne. - Chcesz się zmyć?
Nie. Tylko muszę się przewietrzyć.
OK.
W tym tygodniu opiekuję się bratanicą.
Coś się stało w szkole.
Ona jest... dziwna.
Jeśli chcesz, możesz jechać.
Poważnie?
- Pewnie. Zapłacę. - Dziękuję.
Kiedyś uwielbiałam pić z klientami. Teraz robi mi się od tego smutno.
Tak w sercu. Rozumiesz?
Niezupełnie.
- Co pani robi? Proszę wysiąść! - Przepraszam.
Myślałam, że to po mnie.
- Dzień dobry. Czy pani...? - Powodzenia.
Hej. Co się stało?
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Zechce pani wejść?
Sensei Pete?
- Co pan tu robi? - Sam nie wiem.
Maddie chyba podała mnie jako osobę do kontaktu,
chociaż nie wiem, skąd ma mój numer.
Rozumiem, że pani tylko opiekuje się Maddie,
ale doszło do incydentu związanego z nękaniem.
Znowu?
Te małe gówniary nie dają jej spokoju. To się musi skończyć.
Wiem, że Maddie dokuczano,
ale mam nadzieję, że nie zachęca jej pani do rewanżu.
Oczywiście, że nie.
Nie rozumiem więc, dlaczego „kopnęła z półobrotu” Kylie Matthews,
a Mackenzie Cohen nazwała „zezowatą suką”.
Wspomniała też coś o „kodeksie juggalo”.
On uczy ją takich rzeczy.
Maddie chodzi na moje zajęcia karate.
Zapewniam, że nie propagujemy przemocy. Ćwiczymy przewroty.
Ona uderzyła koleżankę.
Te dziewczyny nabijają się z niej, bo jest pulchna.
I walczy z drzewami.
Jeśli ją pani ukarze,
te gówniary wygrają.
- Proszę tak o nich nie mówić. - Dobrze. Terrorystki.
Te terrorystki wygrają.
Czy pani piła?
Jak pani śmie?
To bezczelność. Nie.
Myślę, że jednak tak, bo czuję.
Nic podobnego, przykro mi. Czy skończyliśmy?
Absolutnie nie.
Proszę podpisać druk dyscyplinarny. Musimy wezwać matkę Maddie.
Maddie zostaje zawieszona na dzisiaj do końca dnia i na jutro.
Niedobrze pani? Będzie pani rzygać?
Jeśli tak, niech pani tu nie siedzi, tylko idzie do łazienki.
Mogę je zabrać do domu.
Lepiej?
Teraz pewnie powinnam cię ukarać?
- Tak? - Mogę pograć w Buck Hunter?
Skończyłaś kurczaka?
Nie.
Rób, co chcesz.
Nie chciałem tego mówić,
ale kopnięcie z półobrotu to zaawansowany cios.
Byłem dumny, kiedy to usłyszałem,
ale nie mogę jej tego powiedzieć, bo powaliła koleżankę.
Więc po cichu pomyślałeś:
„Fajnie”.
Tak.
Wiem, że teoretycznie nie jest w mojej grupie,
ale uczę karate na sali w Mahwah.
- Przyprowadź ją. - W zasadzie się nie widujemy.
To jedno wtorkowe popołudnie.
Mam pracę.
Poza tym ona chyba woli być sama i tworzyć broń natury.
I udawać, że jest wilkiem.
Karate jej chyba nie pomoże.
Mnie pomogło.
W młodości zmagałem się z poważnym lękiem społecznym.
Z nikim nie rozmawiałem. Nie wychodziłem z domu.
Obsesyjne zbieractwo?
Nie, byłem po prostu nieśmiały.
Pogadam z jej rodzicami o kupnie stroju na treningi.
To pani przychodzi tu co wieczór z dziewczynką, tak?
Tak.
Ona je za dużo kurczaka.
- Co? - Tak często to niezdrowe.
Przez panią nabawi się cukrzycy. Powinna jej pani dawać warzywa.
To nie w porządku.
Cholera.
OK.
Jesteś zawieszona,
więc to nie pora na przyjemności, ale te dziewczyny są wredne,
więc pójdziemy na kompromis. Co chciałaś dzisiaj robić?
Oglądać telewizję, ćwiczyć kopnięcia i poczytać o mamutach.
Może tylko godzina telewizji?
W porządku.
Nie zamawiaj jedzenia z pizzerii. Facet uważa, że cię zaniedbuję.
Weź coś od Chińczyka.
Kiedy przychodzi pani do sprzątania?
Co?
- Twój brat na pierwszej linii. - OK.
Joseph, naprawdę musimy porozmawiać o twojej córce.
O mój Boże, co się stało?
Nic.
Nie zauważyłam telefonu ze szkoły. Wszystko w porządku?
Po prostu myślałyśmy, że Maddie dostała okres,
ale okazało się, że usiadła na ketchupie.
Uśmiałyśmy się.
Co?
Co u was?
Maddie jest gotowa na jutrzejszą imprezę?
- Tak. - To dobrze.
- Kupiłaś jej sukienkę? - Tak, wszystko gotowe.
Jaką wybrała?
Z cekinami.
- Cekinami? - Tak.
- Brzmi idiotycznie. - Nie, jest bardzo ładna.
- Musi iść na te tańce. - Wiesz co? Mam teraz robotę,
- więc pogadamy później. - Nie daj jej siedzieć w domu.
- Ja pierdzielę! - Co?!
Ja pierdzielę!
W tej sukience będzie wyglądała fantastycznie.
Rozłącz się.
Przepraszam. Zadzwonił Joe. Przysięgam.
Nic się nie stało, Barb. To nie twoja wina.
A mogłabym dzisiaj wyjść przed 17.00?
Dlaczego?
Mam urodziny.
Wszystkiego najlepszego.
Brat zamówił stolik w restauracji na wczesną godzinę
- i chciałabym zdążyć przed korkami. - Super.
Dokąd się wybieracie?
- Do Macaroni Grill. - Dlaczego?
Bo to nasza ulubiona restauracja.
Cytrynowy kokos.
Limonka... słony czekoladowy karmel.
„Barb, jesteś dobrą asystentką”.
Czasem coś schrzanisz.
Nie, to...
Nie...
Słyszałem, że nowa od analiz się sprawdza.
- Erin? Tak, jest niezła. - Słyszałem o lunchu z Victusem.
Co takiego?
Spędziła z nimi cztery godziny.
Imponujące. Trudno z nimi wytrzymać.
Spędziła z nimi cztery godziny?
Tak.
Wszyscy o tym mówią.
Może pójdziemy gdzieś na lampkę wina,
a że czuję się swawolnie, pewnie wypiję dwie.
- Kto wie? To moje urodziny. - Najlepszego, Barb.
Dziękuję za to, co robisz.
Spójrzcie.
Zarąbisty. Jarzy klimat klaunów.
No, nie wiem, czy może być juggalo.
Co ty gadasz? Jest odjechany.
Nie da mu się pomalować pyska. Nie ma oka.
Słyszałeś określenie „wystrzałowy kociak”?
To właśnie to. Spokojnie może zostać juggalo.
O nie.
- Wiesz, co jest dobre? - Co?
- Kiszona kapusta. - Kapusta?
- Tak. - Przybranie hot doga?
- Nie, przystawka. - Przybranie nie może być przystawką.
Ale w Niemczech jest przystawką.
Co ty wiesz o Niemczech?
Hej, Maddie! Co ty wyprawiasz?
O w mordę, twoja babcia przyjechała.
- Co tu robisz? - Rozmawiamy sobie.
To Eddie Samo Zło, Steve Korsarz, a Baby Jokera już znasz.
Miałaś być w domu i ćwiczyć kopnięcia.
- Ćwiczy je tutaj. - Co to jest?
Znaleźliśmy go za śmietnikiem.
Nazywa się Pierdozaurus.
- Tak. - Nic mu nie jest?
Nie. Pierdozaurus to zajebisty kot.
- Maddie, idziemy. - Ta szkoła to kanał.
Te dziewczyny to wściekłe suki. Maddie nie powinna tam chodzić.
- Właśnie. - Idź do auta.
- Hej. - Maddie, idziemy.
No już.
Chodź. Przestań.
- Wsiadaj do wozu. - Nie.
- Trzepnij ją tym. - Uspokój się. Przestań.
Hej, mój flet.
To jego legendarny flet!
Do wozu!
Powiedziałaś, że będziesz w domu. Okłamałaś mnie.
Chciałam się spotkać z rodziną.
Oni nie są twoją rodziną. To świry.
Są tacy, jak ja, więc ja też jestem świrem.
Wsiadaj.
Dokąd jedziemy?
Po sukienkę na tańce.
- Mamo, chcę... - Co powiesz na tę?
- Świetna, prawda? - To jest głupie.
Niektóre dziewczynki są tak biedne, że nie chodzą na zakupy.
- Powinnaś się cieszyć. - Niby z czego?
- To smutne, że inne dzieci są biedne. - Nie słuchasz, co mówię.
Powiedziałaś, że kupimy sukienki. Chcę je wszystkie.
- Mogę hot doga? - Jak wybierzesz sukienkę.
Jestem głodna. Nie podejmę decyzji na pusty żołądek.
Później pójdziemy coś zjeść. Na co masz ochotę?
Kurczaka z pomidorami.
Nie możesz go jeść codziennie.
- Spróbuj coś innego. - Dobrze.
- Kurczaka z pomidorami i serem. - Chcę wszystkie.
- Mamo, niszczysz mi życie. - Więcej tego nie powtórzę. Nie.
- Ty tępa suko! - Nie! Nie dostaniesz trzech sukienek.
Mam powtarza ci to od pół godziny,
więc uspokój się, gówniaro, i wybierz jedną. Nikt cię tu nie lubi.
Chodź. Idziemy.
- Chyba wezwie ochronę. - To mi się podoba.
To garnitur.
Powiedziałam mamie, że kupiłam ci sukienkę.
Nie chcę sukienki!
Co ty wyprawiasz?
Nie lubię dziewczyńskich ubrań.
Czasem w ogóle nie czuję się dziewczyną, tylko wilkiem.
I chcesz garnitur.
GOOGLE SZAŁ JUGGALO U DZIECKA?
Wyskoczę na chwilę. Dasz sobie radę?
Poczekaj. Coś ci pokażę.
W której ręce?
Psiakość.
Ćwicz dalej.
- Kate. - Hej, Dan.
Mogę wejść?
Jasne.
- Napijesz się czegoś. - Może czerwonego wina?
- Nie mamy wina. - W takim razie dziękuję.
Dobrze.
O co chodzi?
Z moją bratanicą stało się coś dziwnego.
Robiłyśmy zakupy w galerii i nagle ona...
zaczęła...
- Nic mu nie będzie? - Komu?
Kotu. Czy on nie...?
Kate, po co przyszłaś?
OK. Nie znam się na tym,
ale myślę, że ona ma problemy z tożsamością,
a jej rodzice nie umieją się tym zająć.
Jesteś pewien, że to zainteresowanie kotem jest OK?
- Nie uważasz, że jest nieco... - Zabierz Fluffy'ego na górę.
Hej.
- Proszę. - Jest uroczy.
To terapeuta, który zajął się Liamem.
- Dzięki. Wygląda zupełnie normalnie... - Jest normalny. To mój drugi syn, Mark.
Naprawdę jesteś wredna, Kate.
No tak. Dzięki za wizytówkę.
Hej.
Musisz wiedzieć,
że z Liamem zrobiłem, co mogłem, a on nadal ma problemy.
Bądź ostrożna, bo wszystko spieprzysz.
Powodzenia.
Hej.
- Hej. - Mogę wejść?
Zapraszam do środka.
Sensei Pete był pod wrażeniem twojego kopnięcia z półobrotu.
Ale nie ćwicz go na dziewczynach.
OK.
Mogę ci coś pokazać?
Znalazłam to na dole.
To ja, a to twój tata, kiedy byliśmy dziećmi.
Wyglądałaś jak ja.
Tak.
To były moje dziesiąte urodziny.
Lubiłam, gdy koleżanki u mnie nocowały, ale rodzice stale się kłócili,
i nigdy nie było pewne, czy ich awantura nie zniweczy moich planów.
Do tego wypożyczali niestosowne filmy.
Oglądali je, nie posyłając nas do łóżka.
Chyba wszystkie dzieci z okolicy obejrzały u nas Grę pozorów
i dostały szlaban na wizyty w naszym domu.
Więc większość czasu spędzaliśmy z twoim tatą sami.
Ja ze swoim tatą nawet już nie rozmawiam.
Kate.
Nie chcę jutro iść na te tańce.
Rodzicom powiem, że mnie zabrałaś. Obiecuję, tylko...
nie każ mi tam iść.
OK.
Nie musisz iść.
GIMNAZJUM RIDGEWOOD
Poczekaj.
Maddie.
Zrobiłam ci lunch.
Dzięki.
- Mam przyjechać w porze lunchu? - Po co?
Bo ja wiem? Będziesz mogła zjeść go w samochodzie.
W samochodzie? Nie.
- Chcesz sobie dziś odpuścić lekcje? - Mam test z historii.
Napiszesz go w przyszłym tygodniu.
Ale umiem dzisiaj.
Poradzisz sobie?
- Czemu tak dziwnie się zachowujesz? - Wcale nie.
Nie jęcz.
Miłego dnia.
Cześć, Kate. Widziałaś mój e-mail?
Nie.
Nie miałabyś ochoty wyskoczyć na tajski masaż?
Nikomu nie powiem.
Te dziewczyny potrafią zdziałać cuda.
Wysłałam ci e-mail w sprawie Victusa.
Spotkanie o 20.00 w Ciccolos.
- Co? - Przylatuje zarząd.
OK. Zaraz coś przygotuję.
Kate, ja się nimi zajmę.
- Jasne. - Mówię serio.
- Powiadomiłam Henry'ego i się zgodził. - Mojego szefa? Nic mi nie mówiąc?
Kupowałaś babeczki na czyjeś urodziny.
Kupowałam je dla Barb.
Bo ona nikogo nie ma.
Poza dorosłym bratem, który z nią mieszka.
Zaprosił ją na obiad do beznadziejnego Macaroni Grill.
Kto w wieku 43 lat mieszka z siostrą? Tylko seryjni mordercy.
Więc wybacz, że chciałam zrobić coś miłego dla Barb,
bo jej brat to pieprzony morderca!
Mój brat ma pieprzony paraliż czterokończynowy!
Musi dmuchać w rurkę, by poruszyć wózkiem, głupia suko!
Widzisz, co zrobiłaś?
Wykonuję swoją pracę. A ty się wypisałaś.
Nic podobnego. Mam ciężki tydzień.
Zajmuję się dzieckiem, które chce być juggalo. Wiesz, co to jest?
Nie, no skąd. Ludzi w twoim wieku
kręci tylko brunch i napoje energetyzujące.
- No i? - Dorosłym, którzy mają dzieci
i obowiązki, nie jest łatwo.
Takie rzeczy się zdarzają.
Gdybyś miała odrobinę przyzwoitości, nie rzucałabyś się
na cudze stanowisko, na które ktoś harował całe życie.
Ja tylko posłuchałam twojej rady.
To moja koszula?
Tak. Kupiłam na wyprzedaży.
Nie dostaniesz tej sprawy.
Ciccolos o 20.00?
Przyjdę na spotkanie.
Cześć, Kate. Dzwonię z przypomnieniem
o tanecznej imprezie Maddie.
Cheryl mówiła, że kupiłaś jej cekinową sukienkę.
Super.
- Cześć, Kate. Masz chwilę? - Niestety nie.
- Spieszę się. - Pomóż mi.
Trzeba zabrać Maddie z domku do skakania. Bardzo skacze.
- Bo to domek do skakania, Jill. - Dla dzieci od czterech do sześciu lat,
a ona psuje zabawę.
Przez nią inne dzieci nie mogą skakać.
Dobrze.
- Maddie? - Wszystkie matki gapią się na mnie.
Chodź, Maddie.
- Idziemy. - Dlaczego?
Bo jestem spóźniona na spotkanie, a ona cię tu nie chce.
I psujesz zabawę tym wszystkim paniom.
OK. Znam takie jak ty.
Masz się za gwiazdę, myślisz, że jesteś ode mnie lepsza,
ale ja mam męża, dom
- i czworo cudnych dzieci! - OK.
Myślisz, że jesteś fajna,
bo masz dobrą robotę i wypasiony wóz.
Co tam masz? Stringi? Nosisz stringi?
Jesteś egoistką i zrobisz komuś krzywdę.
Nie nadajesz się do dzieci. Twoje miejsce jest w saloniku dla VIP-ów.
- Masz rację. To prawda. - Chodź, Maddie.
- Nic z tego. - Pobawiłaś się,
- a teraz pora iść. - Maddie, zostań tam.
- Skacz, Maddie. Baw się! - Zabierz ją.
- Ty suko. - Zostaw ją.
- Maddie, skacz! - Suka!
- Ty stuknięta... - Maddie, zostań tam.
Holden! Skarbie!
O mój Boże.
Dlaczego nie...?
O, cholera.
O mój Boże!
O Boże!
Podnieś to! Głupia.
Przepraszam.
Cholera.
Co z tobą?
Ty psychopatko.
Chodź, skarbie.
- Nie martw się. Nie powiem mamie. - Wsiadaj do wozu.
- Jedziemy na kolację? - Do wozu.
Zaraz. Chwila.
Po co tu przyjechałaś?
Rodzice odbiorą cię po imprezie.
Nie. Proszę cię, Kate, nie każ mi tam iść.
- Nie mogę. - Mam spotkanie, więc...
Zrobię, co zechcesz. Zgodzę się na wyskubanie brwi.
- Idź już. - Proszę cię.
- Będą się ze mnie śmiali. - To nie moja wina.
- Błagam. - Nie jestem twoją mamą.
- To nie mój problem. - Ale ja jestem w pelerynie.
Jeśli chcesz wyglądać jak Burger King,
nie dziw się, że dzieciaki się śmieją.
Cały tydzień się tobą zajmuję,
a powinnam była zająć się sobą.
Nie powinnam opiekować się dziećmi.
To był błąd.
Tak uważasz?
Tak. A teraz wysiadaj.
Maddie Beef!
Przyszłam po dziecko.
- Przyszłam po dziecko. - Chwileczkę.
Moją bratanicę, Maddie Stone.
Tam mają wstęp tylko dzieci i personel.
OK.
WIOSENNA IMPREZA
No dobrze. Niech ją pani przyprowadzi. Maddie Stone.
- Sprawdzę na liście. - W porządku.
- Nie mogła wejść. - Czemu?
- Nie miała odpowiedniego stroju. - Nie był odpowiedni?
- Właśnie. - Miała garnitur i pelerynę.
Coś może być bardziej odpowiednie?
To było przebranie.
Bal kostiumowy jest w październiku.
Ale te dzieciaki wpuściłyście. Ona pociera mu fujarę.
- Dla mnie to nie jest odpowiednie. - Możesz tam pójść?
Przykro mi. Zadzwoniłyśmy do jej matki.
- Do matki? - Tak.
Bardzo dojrzale.
Maddie!
Maddie.
Maddie, poczekaj, proszę.
Zatrzymaj się.
Maddie, proszę cię.
- Wsiądź do samochodu. - Nie.
Przepraszam cię.
- Proszę. - Miałam cię za przyjaciółkę.
- Jestem twoją przyjaciółką. - Wcale nie.
Ty nie masz żadnych przyjaciół.
Obchodzi cię tylko twoja głupia praca.
To nieprawda. Ty mnie obchodzisz.
To czemu mnie tam zostawiłaś? Wiedziałaś, że będą się śmiać.
Przepraszam. Coś mnie zdenerwowało.
Mam być taka jak inni, ale nie mogę.
Nie umiem być taka, jak inni.
OK.
- Nie mogę oddychać. - OK.
- Kate. - Co powiedział lekarz?
O mój Boże.
- Moje dziecko! - Nie.
Jeszcze z nim nie rozmawiałam.
Niech to szlag! Kate!
OK. Możesz iść. Teraz my się tym zajmiemy.
- Nie. Chcę być pewna, że nic jej nie jest. - Teraz ci zależy?
Dzwonili ze szkoły. Nie mówiłaś, że ją zawieszono.
No i jest w szpitalu, więc już nie wiem. Może jeszcze jest w ciąży?
Nie.
- Nie przypuszczam. - Proszę państwa.
Maddie nic nie jest.
To była reakcja alergiczna.
Miała kontakt z jakimiś alergenami?
Nie wiem. Co jadła?
Normalne rzeczy.
Ale jakie?
Jadła jajka, płatki, kurczaka z pomidorami.
Nie może jeść pomidorów. Były na liście.
Powiedziałaś, że nie umrze. Zapomniałam o niej.
- Ile zjadła? - Tylko parę razy. Pięć razy.
Pięć ra...? Codziennie karmiłaś ją kurczakiem z pomidorami?
- To obrzydliwe, Kate. - Na to miała ochotę.
No, to wszystko tłumaczy.
Podaliśmy jej adrenalinę. Można ją odwiedzić.
Dziękuję. Bardzo bym chciała.
Cheryl, wiem, że uważasz mnie za okropną opiekunkę,
i pewnie masz rację,
- ale troszczę się o Maddie. - To co tu robimy?
Moja mama umiera, a ja nawet nie mogę przy niej być.
Więc bardzo ci dziękuję za pomoc.
Mam namiary na terapeutę, który pomógł synowi kolegi.
Miał inne problemy, ale może się przyda.
Przestań.
Chcę pomóc.
Od kiedy?
Nigdy nie chciałaś pomóc.
Nawet wtedy, gdy wysyłałem tatę na odwyk.
- Tata jest na odwyku? - Tak.
Zgadnij, kto wszystkim się zajął, bo ty byłaś nieosiągalna.
Nic nie wiedziałam. Gdybyś mi powiedział, coś bym...
- Co byś? - Coś bym zrobiła.
- Wypisałabyś czek. - Tak.
Nie chcę twoich pieniędzy, Kate. Chcę mieć siostrę.
Proszę państwa, mamy miejsce na rodzinne awantury.
To taras na pierwszym piętrze.
Chcesz pójść?
Nie.
Nie chcę.
KATE WSPANIAŁA
Cholera.
- Idź pierwszy. Dojdę pomału. - OK.
Dzięki.
Hej.
Jill?
Cześć.
Bardzo mi przykro z powodu tego garażu.
I przepraszam, że zrobiłam ci awanturę przy dzieciach.
Ja też przepraszam.
Co my robimy?
Może wejdziesz na lampkę wina?
OK.
Pieprzyć ją.
KATE WSPANIAŁA
Jezu!
GLEN ROCK MA TA.A.LENT!
- Jest w rozsypce? - Była w parku.
Nie gadaj. Nie wierzę.
Cześć, tato.
Kate.
Miło cię widzieć.
Co tu robisz?
W końcu postanowiłem stawić czoło uzależnieniu od alkoholu i narkotyków.
Joe mówił o jeździe po pijaku?
Nie. Ale pytałam o to.
To tutaj.
W weekend organizujemy talent show.
Trzeba wybrać utwór pomocny w terapii i postawiłem na „Against All Odds”.
Powinno pasować.
- Może... usiądźmy. - Jasne.
Chcesz coś przegryźć?
Nie, dzięki.
Jak w pracy?
- Dobrze. - Tak?
- Tak. - To dobrze.
Przepraszam, że nie pokazywałam się przez ostatnie...
lata.
Cóż, nigdy nie byliśmy ze sobą zbyt zżyci.
Z mamą stale się kłóciliśmy...
a wy z Joe robiliście, co się da, by to przetrwać.
Cieszę się, że przyszłaś. Zawsze możesz na mnie liczyć.
Możemy pogadać.
Tak.
Dochodzę do wniosku, że nie jestem szczęśliwa.
Cały czas tylko pracuję.
Z nikim się nie spotykam.
Śpię w biurze.
Powinnaś...
Powinnaś wziąć którąś z broszurek. Wszędzie tu leżą. Są pomocne.
- Tak. - To dobra rzecz.
Posłuchaj...
Wybacz, że byłem kiepskim ojcem.
Chyba przechodzisz teraz trudny okres.
Szkoda, że nie mogę ci nic poradzić...
Hej, Charlie!
Muszę ćwiczyć.
Chcesz zostać i popatrzeć?
- Pewnie. - Dobra.
Jest włączony? Próba mikrofonu.
Ktoś może go włączyć?
Dobra robota. Spisaliście się.
Kopiesz coraz wyżej. Jest dobrze.
Nie pluj na niego.
Cześć.
Miałam nadzieję, że zastanę Maddie.
Chciałam się przywitać.
Nie przyszła dzisiaj.
Była w szpitalu.
Co się stało?
Dałam jej za dużo kurczaka z pomidorami.
Jest uczulona na pomidory.
OK.
W każdym razie...
chciałam ci o tym powiedzieć.
Hej.
Chcesz poćwiczyć karate?
A jak ktoś ma broń?
O rany. Nie cierpię tego pytania.
To jakby...
Pewnie, bo miałbyś przerąbane.
Nie rób tak.
- Nie pamiętasz naszej Maddie? - Poczekaj.
Ale pieniądze bierzecie co miesiąc.
Nie widziałaś naszej córki poza pierwszym razem,
- kiedy tu z nią byłam...? - Hej, Kate. Co tu robisz?
- Ćwiczę karate. - Maddie jest z tobą?
Odwiozłam ją na zajęcia z baletu, a jej tu nie ma...
- Ona nie chodzi na balet. - Miała ci powiedzieć.
Przychodzi tutaj.
- Przychodziła z baletu... - A ty to kto?
- Jestem sensei Pete. To moje dojo. - ...i trenowała w trykocie.
Uczę waszą córkę karate...
- Masz czarny pas? - Tak.
- Mówcie pojedynczo... - Super. To lata pracy.
- Trzeba mieć pozwolenie. - To nie tak, jak w filmach.
- Wejdźcie. - Wszyscy się z niej nabijali.
Ćwiczyłem jako dziecko. Zdobyłem brązowy pas.
Gdzie nasza córka?!
- Zatrzymaj auto. - Boże.
OK.
To stacja benzynowa.
Zwykle stoi tu, obok butli z gazem.
No, świetnie.
Zastałam Baby Jokera?
Kogo?
Dennisa?
Poszedł na Zlot.
Zlot fanów Magica, tej gry.
Jest z nerdami. Nie ma powodu do obaw.
Nie, nie. Zlot Juggalo.
O nie.
Co?
- Co to jest juggalo? - To jak zebrać
najgorszych ludzi na ziemi i pomnożyć ich przez 10 000.
Spotykają się w jednym miejscu. Piją alkohol,
jedzą ciastka i dokonują aktów wandalizmu.
Tak wygląda Zlot Juggalo.
Tak.
OK.
Wyrazy współczucia.
Szybko!
Wsiadajcie. No już!
Zawsze myślałem, że to ja zabiorę ją na pierwszy koncert.
Joe!
O Boże.
A ja się martwiłam, że ćwiczy karate.
Nie jest tak źle. Facet ma koszulkę z napisem „Harvard”.
A nie. To „Hatred” – nienawiść.
Gdzie jest wejście? Jak się tam dostać?
Powinniśmy byli wziąć gotówkę. Masz pieniądze?
Możesz się uspokoić? Coś wymyślimy.
Może to się niedługo skończy i wystarczy poczekać.
Nie będziemy czekać. Jeśli ona tam jest, znajdę ją!
O Boże.
- Wiem. Widziałem. - Proszę...
Może jest jakaś bramka, przy której się płaci.
Bramka? To nie galeria handlowa.
Ten koleś ma nóż w nodze.
- Nic ci nie jest? - Elo. Chcecie opaski?
- Tak. Masz jakieś na zbyciu? - Jedną.
- OK. - Dwie stówy.
Dwie stówy? Dobra. Bierzemy.
To wszystko. Daj mi opaskę.
Chwilunia.
Nie wyglądacie jak juggalo.
Ty przypominasz moją mamę.
Straszna z niej suka i jej nienawidzę.
Wejdę tam, bo szukam jedenastoletniej córki.
Nie. Nie masz cycków.
- Co? - Jak wyhodujesz tyłek i cycki
- to możesz wejść. - Przepraszam.
Ja mam cycki.
Ok, cycula.
Idziemy do piekielnego wozu.
Wykorzystaj te ruchy, których cię nauczyłem.
Da sobie radę.
Ogarnia temat.
Przerażające.
I wtedy pomyślałam: „Dobrze, że spadł deszcz,
bo w życiu nie zmyłabym z siebie tych rzygów”.
Przepraszam.
- Siema. - Szukam dziewczynki.
- Jak wygląda? - Ma jedenaście lat.
O w mordę.
Zgubiłaś córkę? Niedobrze. Po co ją tu zabierałaś?
- Co z tobą? - Nie zabierałam jej.
Dzieciom trzeba wyznaczać granice.
Muszą wiedzieć, że to ty rządzisz. Nie możesz przyprowadzać dziecka.
Absolutnie się zgadzam. Pytam, czy ją widziałaś.
Dokładnie ją opisz, bo jestem mocno naćpana.
- Ma brązowe włosy. - Masz ecstasy?
Miała na sobie... Nie, nie mam.
Ninje i ninjetki,
juggalo i juggaletki,
nadszedł czas!
Przygotujcie się na konkurs Miss Juggalo!
Dziewczyny, przytargajcie tu swoje zgrabne tyłki!
Dawaj, stary.
- Jak się nazywasz? - Jestem Becca.
- Siema, Becca. Skąd jesteś? - Z Glenn Falls.
Trzymamy z klaunami, póki będziemy w ziemi pochowani.
Spoko. Jest z Glenn Falls czy coś.
Co chcesz zrobić dla juggalo?
Ja tu już grubo wywijam.
Grubo wywija. Brawa dla Bekki!
Sędziowie. Co wy na to? Dajecie dziewiątkę?
Dwójkę?
Przepraszam.
Szukam bratanicy.
Nazywa się Maddie. Jest tu sama...
Pokaż tyłek!
Nie mogę.
Ma ciemne włosy.
Dosyć wysoka, jak na swój wiek.
Zaczekajcie, ona szuka dziecka!
Tak, szukam dziecka.
Ma 11 lat, dość wysoka.
Mniej więcej taka.
- Kiedy ją widziałaś? - Jak ma na imię?
Maddie.
- Hej, Maddie! - Maddie!
Nie można tak zostawiać dziecka.
Maddie!
Znajdźmy tego dzieciaka.
Maddie!
Maddie?
Nie widzicie jej?
- I jak, Steve? - Pojebane, stary.
Hej!
- To ona! - O, kurwa!
Maddie, stój!
Nie każ mi biec!
- Maddie. - Puść mnie!
- Co robisz? - Wybacz.
- Co tu robisz? - Mówiłam, jestem juggalo.
I co, będziesz malować sobie twarz,
- żeby nikt cię nie poznał? - Tak.
Co jeszcze wiąże się z tą zmianą stylu życia?
Potrzebna mi ksywa.
Rozumiem. Ale zmiana imienia to fura roboty.
Sporo formularzy.
Czasem mam straszny mętlik w głowie,
a potem się denerwuję, bo wszyscy inni są tacy normalni.
Maddie...
Nikt nie jest normalny.
Widzisz, gdzie jesteśmy?
Łatwo ci mówić. Ty jesteś idealna.
Maddie, jestem w rozsypce.
Zaharowuję się, żeby nie być z własnymi myślami.
I nigdy nie wiem, co zrobić z rękoma.
Ostatni raz byłam w związku sześć lat temu.
I to tylko dlatego, że zaczęłam łazić za tym gościem.
Chodziłaś za nim?
Chodziłam tam, gdzie wiedziałam, że będzie, i czasem się całowaliśmy.
- To nie jest związek. - Wiem.
Nikt z nas nie wie, co robi.
I poza tym
w głębi duszy każdy jest odmieńcem.
Masz pomalowaną twarz.
Wiem. Umalowała mnie miła dziewczyna. Krucza Grzesznica.
Twoi rodzice tu są.
Wiem, ale sama jesteś sobie winna. Chodźmy.
Widziałam stoisko z preclami. Chcesz soli?
Ja to rozumiem. Sam przez trzy miesiące jeździłem za Phish.
Billy Joel, Storm Front Tour. Świetna sprawa.
Bierzecie wolne w pracy?
O Boże.
Kochanie. Tak się martwiłam.
Nic jej nie jest? Jest cała?
Sensei Pete!
Napytałaś sobie biedy.
Co to za dzieci?
To nowi przyjaciele Maddie.
Nie było nas tylko przez tydzień.
Wiem, że wyglądają gorsząco, bawią się własną śliną,
a ich piosenki są o dźganiu ludzi.
Nie zamierzają dopasowywać się do społeczeństwa i pracują w Lids...
- Za dużo tego. - Ale kiedy się o tym zapomni,
to sympatyczni ludzie.
OK, ja...
Nie chciałam cię krytykować. Zależy mi, by Maddie miała przyjaciół.
Nie chcę, by było jej tak ciężko, jak mnie.
Maddie jest idealna.
Potrzebuje tylko was.
Śmierdzisz. I wyglądasz przerażająco.
Wiem. Chodźmy!
- Pa, BJ. - Trzymaj się, Maddie.
Mam tatuaż.
- Daj spokój. - Co?
- Mówi serio? - Z henny?
- Serio? - Da się zmyć.
Cześć, Rzeźnik. Na razie, chłopaki.
- Pokój. - Trzym się.
Sarah?
Chciałam ci to dać.
To prognozy dla konta Parsona
na kolejne pół roku.
Żebyś była na bieżąco, jak wrócisz.
Dzięki.
Hej.
Zrywamy się wcześniej, żeby coś zjeść.
Pójdziesz z nami?
Tak, chętnie.
- Dokąd idziecie? - Do Mahoney's.
Czemu? Tam jest do bani.
- Ale tam idziemy. - Fajnie.
Tylko wezmę rzeczy.
- Poczekacie? - Pospiesz się.
Barb, idę z Danem i Sarah,
więc jak chcesz już iść, to możesz.
Tylko przed wyjściem posprzątaj moje biuro.
Bruce.
Hej.
Erin, jak leci?
- Świetnie. - Jutro masz tę prezentację.
- Tak. - Prześpij się.
Świetnie sobie poradzisz.
O ile będziesz wyspana.
- Nie cierpię tego. - OK.
Hej.
Jestem gotowa.
- Cześć. - Cześć.
Hej.
Zapomniałam o sałatce, ale mam wino.
Sporo tego wina.
- Hej. - Cześć.
Jesteś głodna? Chcesz sera?
Nie, dzięki.
Zjadłam z asystentką lunch w Macaroni Grill.
Był całkiem OK.
- Dobrze wyglądasz. - Zrobiłam nowe bronie. Pokazać ci?
Ciocia dopiero przyjechała. Daj jej chwilę.
Nie. Pewnie, że chcę.
Chodź.
Miłej zabawy. Tylko się nie ubrudź. Zaraz podaję.
Zobaczmy.
Nieźle.
To dla mnie? OK.
Co u wrednych dziewuch?
Na razie w uśpieniu.
Tak? To dobrze.
- Widziałaś się wczoraj z senseiem? - Może.
- Nie tak mocno. - Czemu?
- Zazdrościsz mi umiejętności? - Boję się ciebie.
Jesteś w tym coraz lepsza.
Rodzina jest wszędzie.
Nie ważne, kim jesteś, skąd pochodzisz.
Chodzi o szacunek i miłość do wszystkich.
Myślę, że termin „rodzina” pochodzi właśnie od takich zgromadzeń.
Indywidualnie, jesteś juggalo, ale kiedy jesteśmy razem,
wspieramy się. Jeśli nie masz wody,
jedzenia, pomożemy ci. Kumasz?
Jeśli nie masz gdzie przenocować, pomożemy.
Dla mnie juggalo to sposób w jaki kochasz ludzi, styl życia.
Nie ma nic wspólnego z negatywnymi rzeczami, o których mówią ludzie.
PRZYWALĘ CI W TWARZ MAM 8 LAT
Wychowałem się jak juggalo, ale nie jestem pewien, co to teraz znaczy.
Urodziłem się juggalo, ale zrozumiałem to w wieku 16 lat.
Tu są wszyscy juggalo.
Może przekonają się o tym, mając 40, 50 lat...
Nie da się wyjaśnić, czym jest juggalo.
To jak obraz w kalejdoskopie.
Pamiętam
jak pierwszy raz zaproszono mnie na imprezę juggalo.
Jestem dużym gościem, ale oni mnie zaakceptowali.
Jeden powiedział mi „Jest ciebie więcej do kochania”.
Osłupiałem. To nie jest żaden gang.
- To jest coś pięknego. To rodzina. - I pamiętaj,
jak jesteś na Zlocie Juggalo,
- zadzwoń do mamy. - Zadzwoń do mamy.
Tłumaczenie napisów: Małgorzata Siemionkowska